The crazy side of reality

Γκρινιάρης: Τους μυρίζω εγώ ή απλά δε μιλάει κανείς;

Γκρινιάρης: Τους μυρίζω εγώ ή απλά δε μιλάει κανείς;

Τους μυρίζω κι εγώ κι εσύ και όλοι!

Γκρινιάρης #2

Δεύτερο meeting μαζί σας για όσους δεν κατάλαβαν to #2 πάνω. Ξέρω μη το πείτε.. πάλι θα γκρινιάξω ναι. Είμαι αποφασισμένος σήμερα να βάλω κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Το θέμα που θα αγγίξουμε σήμερα είναι καυτό και παράλληλα κάτι σαν taboo. Είναι ο διπλανός ή διπλανή σου, δηλαδή ο τύπος που είσαι αναγκασμένος να υπομένεις για να κάνεις μια δουλειά σου. Τους μυρίζω ρε φίλε!

Έχουμε και λέμε. Δεν είναι αστείο το πράγμα παιδιά. Ξεκινάει απ’ το σχολείο που του διπλανού στο ίδιο θρανίο σου, βρομούνε τα πάντα και δε θα μπω σε περιγραφές γιατί δε θα καταφέρω να τελειώσω αυτό που γράφω από τα νεύρα, και νομίζω κι εσείς το ίδιο). Εσύ λοιπόν είσαι αναγκασμένος να κάνεις υπομονή μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι να σχολάσεις και να τελειώνει το μαρτύριο

Σε λίγα χρόνια ο τύπος αυτός εξελίσσεται και πάει level 2. Είναι πλέον ο άνετος που θα μπει στο λεωφορείο, το μετρό, το αεροπλάνο που θα σηκώσει το χέρι να πιαστεί από το στήριγμα για να μη πέσει σα να μη τρέχει κάτι αλλά όλοι γύρω γύρω την έχουν μυριστεί τη δουλειά, αλλά πάλι όλοι τσιμουδιά μη πούνε ότι είμαστε και αγενείς…

Μα καλά, κανείς; Κάθε φορά σκάω να μάθω αν και οι υπόλοιποι σκέφτονται το ίδιο με μένα.

Σκάω λέμε!

Δεν έχω κάτι να πω αλλά θα σας πω κάτι…κατα τη διάρκεια της μέρας κάνω και κανένα τσεκάρισμα αν μυρίζω τι σκ@τ@ πρέπει πάντα να υπάρχει ο ένας που θα ναι τόσο χύμα; To χειρότερο απ’ όλα είναι ότι είναι εντελώς cool αυτοί οι τύποι σα να μη συμβαίνει κάτι. Μάλλον όχι το μετάνιωσα, το χειρότερο είναι ότι σκέφτομαι ότι το έχουν πάρει χαμπάρι και αυτοί και το παίζουν cool (τύπου: ντάξει δεν πήρε κανείς χαμπάρι)

Για να μη περιγράψω και τα υπόλοιπα levels θα πω κάτι άλλο. Πρέπει να κάνεις υπομονή, ξέρω μου το ‘λεγε και μένα η μαμά μου. Μα δηλαδή άμα του πω του αλλουνού φίλε βρομούν οι μασχάλες σου θα ‘μαι εγώ ο γκρινιάρης του λεωφορείου, όχι πείτε μου;

“Γκρινιάρης”